Geen vrijwilliger, maar een gedicht dat we in de kijker zetten.
Het maakt eigenlijk niet uit hoe je me noemt.
Jan, Marie, Jeanne of Louis… namen zijn bijzaak.
Ik ben er gewoon. De woonzorgvrijwilliger die één keer per week langskomt.
Ik ben degene die af en toe de rolwagen naar buiten duwt, richting de markt.
Of die een rustige wandeling maakt, misschien wel in de Averechte.
Kleine dingen, zou je denken. Gewone momenten.
Maar eerlijk? Jullie hebben er iets aan. Dat zie ik elke keer opnieuw.
Voor de viering van het Internationaal Jaar van de Vrijwilliger vroegen ze me om een verhaal te schrijven.
Maar waar schrijf je dan over, als alles zo vanzelfsprekend lijkt?
Als je ziet hoeveel mensen zich inzetten, zonder verplichting, zonder moeten — gewoon omdat ze willen, en blijven willen?
Een mooiere wereld maken?
Nee, dat klinkt te groot. Dat weten jullie zelf ook wel.
Maar dagen een beetje mooier kleuren… dát is het.
Een glimlach brengen, een moment van aandacht, een gevoel van gezien worden.
En dat is precies waar ik zoveel voor terugkrijg.
Het strekt tot mijn eer dat iemand van 101 jaar zich als het ware een beetje “verliefd” voelt wanneer ik binnenkom.
Dat een kleurboek dat ik ooit gaf, langzaam maar zeker gevuld raakt met kleur en leven.
Dat het verzorgend team mijn aanwezigheid waardeert en mij ziet als een aanvulling.
Dat ik gewoon mijn ding mag doen.
Op mijn manier.
En zelfs, al is het maar een beetje, mag meedenken en meevoelen.
Misschien is dat het wel.
Vrijwilliger zijn is niet groots of luid.
Het zit in de kleine dingen.
In er zijn.
Heb jij binnen jouw vereniging of organisatie een vrijwilliger of meerdere vrijwilligers die je graag in de kijker wil zetten? Stuur hier je verhaal door!
